A little holiday resolution

Amidst the bustle of student life, I often think of the many things I would like to do, if only I could find the time to do them. Well, summer break has come and now I have time. To make sure I actually make good use of my summer days, instead of wasting them away in my usual Oblomov-like fashion, I am hereby going to make one binding holiday resolution. Dear reader, do feel invited to hold me up on this.

As you may know, since the beginning of this year I have converted to vegetarianism. That is, I no longer eat meat and try to avoid any other foods for which animals are hurt as much as I reasonably can. The thing that has surprised me the most about becoming a vegetarian, is how easy it actually was to give up foods that I used to enjoy on a more than daily basis. Reflecting on my new found consumer commandments, I've (knowingly) sinned three times in the last half year. Damage done: 1 tuna fish pizza, 1 portion of sea food pasta and 1 irresistably yummy looking calamari ring picked from a friend's plate. For a recent convert, I don't think I did that bad. And the best part is, I generally didn't feel like I was missing out on anything. Admittedly, it did slightly sting when I had to watch the rest of the family munch away at dad's famously good crispy baked salmon - so yes, there were some sacrifices to be made. But overall, I don't feel like my quality of life has gone down since I've been restricting myself on the eating-of-animals-department.

This experience has led me to wonder about my consumerism in general. If it was this easy to give up on meat and it's consorts, what else am I using that I could actually do without perfectly fine?

I don't have to go over my bank account records to conclude that I mostly boost the economy through 'investments' in the fashion world. Now, contrary to what many people seem to think, I am not a complete mindless consumer when it comes to clothes, shoes and accessories. Even though I have a lot of them, I have definitive limits as to what I'm willing to spend on different types of garments and the main part of my wardrobe is actually made up of bargains and thrifted finds. Over the years I have become very selective in what I buy and therefore it hasn't happened in ages that I bought something that doesn't get worn much. In that sense, I do not think I am a 'wasteful' shopper.
However, it certainly would not hurt me to grow some awareness about the ethics behind my purchases. Where did the product come from? How was it manufactured and by whom? How do these people get payed and what are their working conditions? What are the effects on the environment? Were any animals killed for this product and if so, in what way? Last but not least: taking the answers to such questions into consideration, should I reconsider purchasing the item in question?

Truely tackling ethical shopping, requires knowledge about the origins of materials and the manufacturing process of fashion products. After all, it's as easy to be misled by the advertising of garments as the advertising of food. For example: much like free range eggs aren't as 'free' range as the name would imply, 'organic' cotton isn't as sustainable as one would suppose from it's certification. Personally, I only found out yesterday that whether it's organically produced or not, it takes about 2000 liters of water to manufacture one cotton t-shirt. Though the softness and breathability of the fabric are great assets in the eyes of those concerned with consumer demands, cotton turns out to be a no-no when it comes to sustainable design.

The following weeks I will attempt to educate myself on little wishy-washy details like this and adjust my shopping behaviour according to my findings. At the moment, I'm not quite sure where this road is going to take me. I don't know what I'm going to find out, I don't know how I'm going to feel about it and I don't know what I'll be willing to give up for the sake of the environment, humanity and other creatures of this world. At the very least, I suspect that knowing what I am consuming will be intrinsically valuable, even if it will merely establish a sense of appreciation for the individuals and the matter involved.

I also suspect the giving-up part is going to be a tough cookie. Case in point: I'm wearing London Sole ballet flats at the moment. When it comes to shoes, my tastes are very specific. What I love about London Sole is that - season after season - they keep producing the same trusted models in a plethora of different materials and finishes. When I'm in need of a new pair of ballet flats, all I have to do is search for their Pirouette style; I know these shoes have the deeper plunge and the flat heel I prefer and I can be sure to find them in a variety of fine materials. However, I do not know anything about the origins of these materials, nor do I know anything about the production process of the shoes. On the website, there is no info to be found about the ethics of the company at all. Of course, this doesn't have to mean London Sole is devoid of morals, but it does mean I cannot check up on them. One rule I have already established for myself is the following: if a company is not transparent about their approach to matters of sustainability and fair trade, do not buy their products.

Thus, no more London Sole ballet flats for me. There goes one wardrobe staple. The pair I'm wearing right now happen to have a leather upper as well - a material I suspect I might have to refrain from in general. But let's inform ourselves about the industry before jumping to conclusions, shall we? In my quest for 'clean' clothing and the like, my next post will revolve around the subject of leather, it's processing and possible alternatives. Because, indeed, I'm planning on sharing this journey with you. Consider this an open invitation to join me and put your own shopping behaviour under the looking glass. I promiss I won't judge. After all, I'm just as bad as you are.

I might very well be worse. In case you're an ethically savvy reader, I would love your input. I'm very much aware that this is a tricky subject with a thousand different facets, impossible to uncover by one person alone. So if you know of any brands that combine great design with great responsibility; if you know of any materials that one should particulary avoid; if you spot me buying into false sustainability or fair trade advertising: please be so kind to share your valuable knowledge. Do consider me interested.

[Illustration from ranranland @ flickr]

There's nothing new under the sun, or why our generation is not exceptional in sucking

Since I'm finally back at posting today, I figured I might as well share this little ditty I wrote for our student society's paper, together with Nathalie, who is most definitely one of my favourite people walking planet earth at present. It's written in Dutch. Sorry to all you non-Dutchies.

Niks nieuws aan de horizon
Onze generatie volgens Frits, Martijn en (Mental) Theodore

Omdat deze Pegagraaf toch al in het teken staat van kennismaking, willen wij jullie ten eerste voorzien van een nieuwe pick-up line. Stel je voor: je bent net aan het checken of je haar nog goed zit in het spiegelbeeld van je bierflesje. Wanneer je opkijkt, zit er opeens een lekker chickie / hete vent op de barkruk naast je. Als je nu aan hem of haar voorstelt om ‘je samen te laten gaan in een golf van emoties’, dan is er een kans van zo’n 50% dat jouw object van belangstelling dit kan waarderen. Aldus, Frits en Martijn.
Welnu, fijn dat we de aandacht er bij hebben. Wellicht vraag je jezelf af wat de kwalificaties van Frits en Martijn zijn. Dit duo heeft een onderzoek verricht over onze generatie en kan jou daarom precies vertellen hoe jij aantrekkelijke generatiegenoten aan de haak kunt slaan. Oké, misschien is dat laatste niet helemaal hun ding. Mogen wij op sociologen stuiten die hier wel in gespecialiseerd zijn, dan brengen wij je vanzelfsprekend op de hoogte. Nu willen wij het graag hebben over jou, je vriendjes en vriendinnetjes. En hún vriendjes en vriendinnetjes. En eigenlijk álle vriendjes en vriendinnetjes tussen de 15 en 23 jaar.

Over jullie hebben sociaal wetenschapper Frits Spangenberg en vrijetijdsdeskundige Martijn Lampert namelijk een boek geschreven: 'De grenzeloze generatie en de eeuwige jeugd van hun opvoeders'. Op basis van tien jaar waarden-onderzoek, menen Lampert en Spangenberg ‘geheel nieuwe verschijnselen, zonder parallellen in de onderzoeksgeschiedenis’ te hebben gesignaleerd. Deze geheel nieuwe verschijnselen houden onder andere in dat de jeugd van tegenwoordig gefascineerd is door ego en uiterlijk, leeft voor kicks and thrills en weinig maatschappelijke of politieke betrokkenheid toont. Over de generatie voor ons zijn ze ook al niet te spreken, want die falen in onze opvoeding, terwijl ze zich verwoed proberen te verzetten tegen het onontkoombare verouderingsproces. Onder het mom van vriendschap met het kroost is het uitoefenen van gezag tot taboe verworden, waardoor zelfbeheersing en verantwoordelijkheidsgevoel gebrekkig op ons worden overgedragen. Dit alles resulteert in een groeiende jeugdproblematiek; comazuipen, fast food diëten, spijbelen, agressie en meer van dat soort zaken. Het beeldmateriaal liegt er niet om; het oog wordt getrakteerd op moonende mediamarkt-gangers, scootermeisjes met mega-muffin-tops en stelletjes die zoenen in het zwembad onder schijnbaar luid gejoel van leeftijdsgenoten.

Waarschijnlijk heeft het voorgaande veel weg van het ‘vroeger-was-alles-beter’ verhaal dat je oma tegen je ophangt als je bij haar op de thee komt. Waarom schrijven we hier eigenlijk over? Worden we niet al doodgegooid met berichtgeving over de losgeslagen jeugd van tegenwoordig? Dat klopt. Juist omdat wij overal om ons heen te horen krijgen dat niets hetzelfde is gebleven, wilden wij in het kader van ‘nieuw’ eens uitvogelen in hoeverre dat overeenkomt met de werkelijkheid. Eigenlijk is onze generatie ook best fascinerend. Waarom doen wij zoveel minder dan onze voorouders, maar hebben we toch meer behoefte aan tijd voor onszelf? Hoe is het mogelijk dat de Nederlandse jeugd in een Unicef onderzoek als gelukkigste ter wereld uit de bus komt, terwijl bureau jeugdzorg en de geestelijke hulpverlening omkomen in het werk? Hoe komt het dat in een hypergeïndividualiseerde samenleving, toch zoveel jongeren uren besteden aan het observeren van andermans leven via facebook, reality tv en roddelbladeren?

Wij dachten in dit boek antwoorden te kunnen vinden op dergelijke vragen. De uitkomsten van het onderzoek waren niet bepaald schokkend. Ze duiden inderdaad op structurele verschuivingen tussen de mentaliteit van hedendaagse jongeren en jongeren van dertig jaar geleden. Of tenminste, zo interpreteerden wij dat. Aangezien de auteurs stellen nieuwe verschijnselen te hebben geconstateerd, gingen wij er van uit dat ze hun data over ‘de grenzeloze generatie’ hadden vergeleken met data over de jeugd van toen. Hieronder een voorbeeld van de vragen die zoal in het ‘mentality-onderzoek’ voorkwamen.

Van tijd tot tijd doe ik graag dingen die eigenlijk risicovol zijn.
Oudere generaties (1970 en eerder) 26%
Pragmatische generatie (1971 – 1985) 39%
Grenzeloze generatie (1986 en later) 50% - t.o.v. 98/99, toen 58%

Voor de duidelijkheid, de percentages geven aan welk deel van de respondenten de stelling beaamt. Wij constateerden hieruit dat het aantal jongeren dat graag risicovolle dingen onderneemt in dertig jaar verdubbeld is. Zo maakten wij ook op dat het aantal jongeren dat ‘geweld op een prettige manier spannend kan vinden’ verdrievoudigd is en dat het aantal jongeren dat zich betrokken voelt bij de politiek ruimschoots gehalveerd is. Onderhand begonnen wij een beetje last te krijgen van plaatsvervangende schaamte.

Ons heil gezocht in Johnny Walker en Jack Daniels, zaten wij teneergeslagen te overwegen of we überhaupt nog wel een stuk over onze deprimerende generatiegenoten wilden schrijven. Onze wil werd niet versterkt, toen wij met lede ogen het voorwoord van ´De Grenzeloze Generatie´ lazen, van de hand van Theodore Dalrymple a.k.a. Edward Theberton a.k.a. Thursday Msigwa a.k.a. Anthony M. Daniels. Als je meer wilt weten over dit illustere figuur, adviseren we je gebruik te maken van je generatiebepaalde Google talenten. Hoe dan ook, het boze oog van Theodore voorspelt niet veel goeds. Hij maakt zich zorgen over de onstuitbare opmars van de eigendunk. Door de opkomst van hedonisme en radicaal individualisme loopt de mens het risico "zich zó in zichzelf te verliezen, dat het kritische vermogen tot oprechte zelfbeschouwing wordt uitgeschakeld. Hun manieren raken in verval; ze verliezen het vermogen zich in een ander te verplaatsen; ze behandelen medemensen alsof die slechts middelen zijn om hun eigen doelen te bereiken." Onder invloed van Johnny, Jack en Theodore, hadden wij inmiddels zo’n intense hekel jegens onze generatiegenoten ontwikkelt dat wij überhaupt geen stuk meer voor ze wilden neer pennen. We besloten te gaan slapen.

Gezien onze ouders toch enig plichtsgevoel op ons hebben overgedragen, kwamen wij een drietal dagen later samen voor een volgende vergadersessie. En op deze vierde dag, sloeg een derde copernicaanse wending in. Wij realiseerden ons dat ‘De Grenzeloze Generatie’ minstens twee dingen gemeen heeft met de Bijbel; het herbergt een snufje moralisme en de interpretatie ervan kan verstrekkende gevolgen hebben. Zo leidde onze interpretatie van de onderzoeksresultaten tot een traumatische vertekening van het toch al sceptische beeld dat wij hadden van onze lichting van Homo Sapiens. Maar na ons verdiept te hebben in de kleine lettertjes, bleek dat het eigenlijk allemaal wel mee viel. De heren Spangenberg en Lampert hebben hun data over hedendaagse jongeren namelijk niet vergeleken met data over jongelui van dertig, respectievelijk twintig jaar geleden. Wat ze hebben gedaan, is het waardepatroon van de jeugd van tegenwoordig vergelijken met dat van de ouderen van tegenwoordig. Dit werpt een heel ander licht op hun bevindingen. Is het verbazend dat pubers en postpubers zich meer aangetrokken voelen tot risicovol gedrag dan settelende dertigers en gesettelde veertigplussers? Na deze omslag in perspectief, werden wij opeens overspoeld door allerlei warme gevoelens voor onze generatiegenoten. Nu wij geen structurele daling meer zien in het aantal jongeren dat ‘wil weten waar hun bank het geld in belegt’, zijn wij bijvoorbeeld best onder de indruk van de 37% die zich daar mee bezighoudt. Wij hebben ons dat nou nog nooit afgevraagd.

Wat wij ons wel afvragen is of Theodore de Misantropische dit boek behandelt als slechts een middel om zijn eigen doelen te bereiken. Hoewel jongeren inderdaad meer op zichzelf zijn gericht dan hun ouders, is een grote meerderheid van mening dat iedereen zich persoonlijk behoort in te zetten voor de gemeenschap. Om dan van wijdverspreid hedonisme te spreken, lijkt een grove overdrijving die goed past in een lange geschiedenis van generatie-bashen. Zo werden de volgende woorden al enige tijd geleden door Plato aan Socrates toegeschreven: “The children now love luxury; they have bad manners, contempt for authority; they show disrespect for elders and love chatter in place of exercise. Children are now tyrants, not the servants of their households. They no longer rise when elders enter the room. They contradict their parents, chatter before company, gobble up dainties at the table, cross their legs, and tyrannize their teachers.” Voor generatietypische cultuurbarbaren: Socrates leefde rond de 4de eeuw voor Christus. Er is veel gebeurt sindsdien, maar klachten over de kids lijken een constante.

Als het onderzoeksbureau Motivaction nieuwe verschijnselen had willen aantonen, dan hadden ze onderzoek moeten doen naar de jeugd van nu in vergelijking met de jeugd uit het verleden. In het boek worden tussen de regels door wel de uitkomsten van het mentality-onderzoek in 1998/1999 gedeeld, maar je moet zelf de moeite nemen om die te vergelijken met de metingen uit 2007/2008. Wanneer men zich hier toe weet te zetten, blijkt er de afgelopen tien jaar vooral veel sprake van continuïteit te zijn. Er springen echter wel een aantal curieuze ontwikkelingen in het oog. Zo maakten in 1998 20% meer jongeren zich zorgen over de schade die door mensen aan de aarde wordt toegebracht. Destijds beweerden ook meer jongeren dat ze probeerden om milieubewust te leven. In het licht van de schijnbaar toegenomen berichtgeving over het milieu, is die negatieve verschuiving in het bewustzijn van de jeugd moeilijk te duiden. Nog zoiets opmerkelijks, is de toename van het aantal jongeren dat vindt dat ´de rol die de vrouw in de maatschappij moet vervullen die van een goede moeder en echtgenote is´. Hoe is dat nou mogelijk, terwijl zelfs Wouter Bos zijn glansrijke carrière heeft moeten opgeven omdat hij ook zo nodig iets moet bijdragen aan het opvoedingsproces?
Wij denken dat Spangenberg en Lampert beter hadden kunnen proberen dit soort trends te begrijpen, in plaats van onze generatie te demoniseren op basis van weinig bewijsmateriaal. Misschien voel jij je – als gemotiveerde, geïnteresseerde, niet-generatietypische ASW-er – geroepen om je hierop te storten? Wat wij in ieder geval wél van Frits en Martijn hebben geleerd, is dat de term Bling Bling niet is afgeleid van het ‘klinkt-als’ werkwoord blinken, maar van het geluid dat metalen sieraden maken als je ze tegen elkaar aan ketst. Weer een nieuwtje voor tijdens het avondeten.

In response to a letter

I imagine at the age of 32
I’ll have this box full of letters
And they’ll all read something
along the lines of
‘you deserve better’

It will be my hallmark,
a widely supported claim
to my 'female supremacy'
above any man inflicting me pain

Yet somehow I suspect
this bulging box of letters
at the age of 32
will not make me feel better

Somehow I'm quite sure
whether 20 or 32,
I would trade in the whole box
for a spoken word from you

It's just a theory, but...

...could it be that artist Kristine Moran and designer Mary Katrantzou are secretly the same person?

Piece of evidence #1: one of my favourite paintings ever, accompanied by one of my favourite dresses of the season...



Coincidence? I think not, ladies and gentlemen of the jury!
You see, there's much more to consider...









Particulary striking about this last comparison, is that the painting shown above is called 'Swan Wish'. Now, is it just me, or do I spot a wing-like piece of fabric gracing someone's shoulder?
Apart from all this visual evidence, has anyone noticed the suspicious amount of similar letters that appear in the names of both Mary Katrantzou and Kristine Moran?

Alright, enough with the amateur-detective-paranoia. But seriously, I am wondering whether I'm correct in assuming that Moran's work has been a major inspiration for Katrantzou in preparation for spring? If so, I think she deserves some credit, yet the only information I can find about Katrantzou's theme is the following via Sarah Mower at Style.com:

"For Spring, the wavy, multicolored trompe l'oeil patterns were an intensification of the research into perfume bottles Katrantzou used last Fall. This time, she'd gotten sucked into the visual possibilities of the spiraling, fluid forms of artisanal blown glass. "It became more free-form, and kind of organic," she said of her collection."

I have to say, I can absolutely imagine the liquidlike prints of the dresses originating from such ideas. And as a former fashion student, I'm also aware that it's absolutely possible to unknowingly reinvent something that's 'sort of' been done before* and can see how the similarity between Moran's and Katrantzou's work might just be a coincidence. In that case, does anyone agree that it would be awesome if the ladies would start up an artist/designer collaberation to celebrate their strikingly shared sense of aesthetics? Personally, I can hardly imagine the beauty that would come of such a thing...

*Embarrasingly enough, I once designed several pieces that were very reminiscent of Castelbajac's famous teddy bear coat.

Please read this book...

At the risk of losing my current fanbase*, my first post after a long period of absence is going to be yet another attempt at increasing your social awareness. Oh yes, I've spoken about genocides, made not-so-subtle references towards deforestation and today, oh trembling subjects, I'm going to haunt you with the evils of the meat industry.

Actually, toss that. I'll leave the haunting up to Jonathan Safran Foer and his latest book Eating Animals. But yeah, please read it. Especially if you eat meat, like I still did less than three weeks ago.
I was planning to quote some passages from the book that might draw you in. However, I already eagerly passed out my copy to my grandma, so it seems the video below will have to do instead.



This may actually be old news to many, but frankly I don't care. It's been good to see how much attention Foer has been getting with this and I would love to add some more to that anytime.

*Joking aside, the thought that six people out there are willingly reading my random rambling boggles my mind. Welcome and ehr... I thank thee all for putting op with me.

I don't even like pink that much.

By now, you've probably heard of a certain blogger's pen pal relationship with John Hughes. If not, we're talking about a penpal relationship with - yes - the recently deceased John Hughes, writer of movies like The Breakfast Club, Ferris Bueller's Day Off and Pretty in Pink, among many others. I was strangely moved when I read about it. Not because Hughes happened to be a celebrity and was 'gracious enough' to get on a personal basis with a fan, but rather because he seemed to understand how much of an impact he could have on singular people and their lifes. I think people often overvalue the impression they leave on the entire world and undervalue the impression they leave on those who are actually close to them. John Hughes clearly didn't do either and ended up leaving a grand impression on both. Maybe you don't have a clue what I'm rambling on about. I suggest you read the original post.

Yesterday evening I decided to rewatch Pretty In Pink in Hughes memory.
I remember seeing it at age ten or something and liking it even then, but naturally I was too young to fully appreciate the occassionally brilliant dialogue and the accurate portrayal of the teenage emotional landscape. Also, I wasn't into fashion enough to be properly inspired by Molly Ringwalds DIY chic.
Well, now I am...









I love the outfits above, but I have to say that overall Andy Walsh's style is still a bit too frilly and frumpy for my tastes. The character that hardly can do any wrong in my eyes is Iona. Admittably that hairdo in her first scene is a little bit iffy. And when she cleans up her look for her new lover she really does look like a 'mom'. But... just look at this...









Finally, the person who seriously can not do any wrong ever, may it be style- or characterwise, is of course Duckie. If I ever find my own personal Duckie, I will marry him for sure.



Hmmhmm. Definitely my new favourite movie scene.

[Screencaps from Striped Wall]

She may have overdosed...

People change so that you can learn to let go, things go wrong so you can appreciate them when they are right, you believe lies so you eventually learn to trust no one but yourself...



I still think Marilyn Monroe was on to something there.